Bahçedeki ses

Ben de küçük kapının içine sızıyordum.

Bir bahçede arındım
Renksiz ve hafif bir ışık bana doğru esiyordu
Acaba bu bahçeye gelen ben miydim,
Yoksa bahçenin çevresi miydi beni kuşatan…
Bahçenin havası beni sarıyor
Yaprak ve dallar bedenimden kayıyordu
Acaba bu bahçe;
Bir süreliğine hayatın bataklığına eğilmiş,
Ruhun gölgesi değil miydi!
Ansızın hiçliğe benzeyen bir ses
Tüm bahçeyi kendisi ile doldurdu.
Sanki bir kokunun kendisini aynada seyredişiydi
Bu ses, her daim karanlık yaşamımın
Belirsiz olan küçük bir kapısından kurtuluyordu.
Sesin kaynağı kayıptı.
Ben birdenbire gelmiş
Yorgunluğum yok, yol henüz gidilmemiş…
Acaba bundan önce hayatımın
Başka bir anlamı mı vardı?
Ansızın tasviri otların üzerine düşen bir renk doğdu,
Kendi uzaklığına benzeyen insanın;
Gözleri bahçenin ufkunda ve yer sesin adımları ile kalp atışlarındaydı.
Yaşam yavaştı,
Varlığı habersizce benim parlaklığımı dağıttı.
Bir esintidir yükseldi,
Benim şaşkınlığıma küçük bir kapı aralandı.
Keskin bir aydınlık bahçeye geldi,
Bahçe soluyor iken,
Ben de küçük kapının içine sızıyordum.

​​​​​​Şair: Sohrab Sepehri / ​​​​​​Mütercim: Zeynep Yazıcı

Zeynep Yazıcı

Zeynep Yazıcı

Mütercim

6 Yorum “Bahçedeki ses”

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir